Column van Liesbeth Kleuver

Net als ik te horen heb gekregen dat een deel van de excursies bij ons waterproject toch niet door mag gaan vanwege de kosten, ontvang ik een mail van een nabij gelegen galerie. Er komt een expositie met als titel ‘Water maakt het verschil’. Een paar telefoontjes later hebben galeriehoudster Saskia en ik afgesproken dat vier klassen de expositie gratis mogen komen bekijken; dat zij daarbij uitleg krijgen van de hydrologe die de expositie heeft samengesteld; dat ik een aantal kinderkunstwerken over water aan de tentoonstelling mag toevoegen; en dat een van de kinderwerken samen met een volwassen kunstwerk zal worden meegenomen naar een waterconferentie in Rio de Janeiro. Nou!

De galerie kent moeilijke tijden vanwege het wegvallen van subsidie en heeft behoefte aan publiek. Wie kinderwerk tentoonstelt, haalt ouders naar binnen. Onze school moet blijven groeien om financiën op orde te houden, dus publiciteit is welkom. De samenwerking levert mooi kopij op voor de krant. En de kinderen leren over water, het verschil tussen een museum en een galerie, beleven actuele kunst en vinden het ‘echt wel vet’  dat hun kunstwerk misschien in de galerie tentoongesteld wordt. Win-win-win!

Bij het galeriebezoek laten de kinderen zich tijdens de uitleg van de hydrologe van hun beste kant zien en reageren creatief. Te weinig zoet water, maar wel zout? Dan halen we het zout er toch uit! Kost ontzouten veel energie? Dan laat je de zon het werk toch doen! Onze toekomstige wateringenieurs staan klaar.

Dertig kinderen door de betrekkelijk kleine ruimte laten lopen om de kunst te bekijken is een wat hachelijke onderneming. Er klinken veel te snelle voetstappen (niet rennen!), bewonderend en kritisch commentaar, gegiechel bij een afbeelding met blote billen, en af en toe de kreet van Saskia, mijn collega of mijzelf: ‘Niet aankomen!’. ‘Maar meester,’ hoor ik Jolijn uitleggen met een soort slinger van plastic bloemen in haar hand, ‘er zit een koptelefoon in, die mag je toch zeker wel pakken om te luisteren!’ Kinderen hebben installaties soms sneller door dan volwassenen.

Op school is er voor mij de moeilijke taak om uit de honderden werkstukken er twintig uit te kiezen voor de galerie. Er zijn zoveel kinderen die een plekje verdienen. Ik hang het gekozen werk eerst op in de hal van school tijdens de tentoonstellingsavond over het project. Ik zie hoe de bescheiden Esmee letterlijk van kleur verschiet als ze binnenkomt en haar werk ingelijst ziet hangen. Ze kan geen woord uitbrengen, maar haar gezicht zegt genoeg. Net als de gezichten van de trotse ouders die met hun kinderen twee weken later in de galerie staan te luisteren naar de burgemeester, als hij bekend maakt welke kunstwerken op reis gaan.

Mail. Als cultuurcoördinator krijg je heel veel binnen, meestal prachtig en onbetaalbaar! Maar ik blijf nieuwsgierig openen… Er kan altijd passend aanbod tussen zitten. Of een berichtje uit Rio…